یادت

ابر بی باران است

از آسمان چشمانم

گذرا

زمین دل خشک است و شوره زار

ترک خورده

باران که نیست

همه روز

آسمان من غبار آلود است

مث ظهرهای تابستان کودکی

خواب را بر چشمانم حرام کرده ام

صبرم نمانده

خورشید غروب کند و من باز دوباره رها شوم

دلم پر است و ذهن لبریز

دستم ولی گویا قلم شده و قلمم نوکش شکسته

هوای بهار دور از خانه

بی شکوفه و گل

حالم را دیگر گون کرده

اینبار نه احسن الحال

بی حس و بی حال

اینجا بهارم، نه هزار رنگ

که یک رنگ است و همه آبی آسمون و لاجوردی دریا

از اینهمه بهار

سهم من شده فقط این دو رنگ

با اینهمه

فقط میگم

خدایا، نوکرتم

فقط یه خورده حس و حال میخوام که قلمم رو بتراشم و کاغذ دلم رو سیاه کنم

گاهی نمیشود که نمیشود که نمیشود یه وقتایی هیچ چی با هیچ چی جور در نمیاد یه روزائی رو میگذرونی که دلهره همزمان با اعتماد به نفس تو قلبت لونه کرده امید تو بغل نا امیدی خوابش برده خوشحالی و غم دستشون تو دست همدیگه اس این وسط ذهن مالیخولیا گرفته ی تو میمونه که تکلیفش اصلا با خودش معلوم نیست آخ که چقد بده همچین روزائی امروز از اون روزای سگی بود. همه چی در هم و با هم امید، یأس،غم،شادی،عشق،تنفر،نشاط و خمودگی همه دستشون تو دست هم داشتن تو کله ام رژه میرفتن حس بدی بود آره، فقط میشه اینو گفت یه حس زشت

ترس واقعیت نیست، زائیده ی افکار و خیالات ماست.

خطر اما، واقعی است.

ترس اتنخاب است، انتخابی بس دردناک.

و من از مردمان اینروزها میترسم.

بی آنکه فکر کنم و خیال باف باشم.

هنوزم میشه عاشق شد

تو

باشی، کار سختی نیست

دیروز فرصت گیرم اومد برم رقص فولکلور روس رو در سالن آمفی تئاتر مسکو ببینم. صرف نظر از عالی بودن برنامه ، هماهنگی در رقص ، نور و بازی بازیگرانش یه چیزی خیلی اذیتم کرد و آزارم داد. کشور خودمون غنی از فرهنگ و آداب و سنن ، رقص ها و لالایی های قشنگی است که میشه باهاش رقص و برنامه ای شبیه و یا حتی چند برابر جالب تر از اونچه که دیدم رو درست کرد. برنامه ای که میشه باهاش کشور و فرهنگمون رو به خوبی معرفی کرد. تصورم اینه آدمهایی که دستی تو کار دارن و میتونن همچین برنامه ای رو ترتیب بدن مشکلات زیادی رو سر راه میبینن که از انجام اینکار منصرفشون میکنه. آرزو دارم اونقدر

سهم من از زندگی تو بودی

همان که دست نیافتنی است

این بود داستان تو

من

و شبهای بی خوابی

محتاجم ...

محتاج یک فنجان چای

که پهلویش تو باشی.

(وحید کردلو)

ای به راهت
لب هر پنجره
یک جفت نگاه

من چرا این قدَر از آمدنت مایـوسم؟